Muzeum mieści się w późnorenesansowym budynku szkoły, pierwotnie parterowym, nadbudowanym w XVIII wieku. Ekspozycja przedstawia życie J. M. Petzvala i rozwój obrazowania optycznego aż do pierwszego obrazu nazwanego w XIX wieku fotografią. Są tu kopie obliczeń jego najsłynniejszego obiektywu, rzadki całkowicie metalowy aparat dagerotypowy z obiektywem Petzvala, rysunek jasnego obiektywu do projekcji filmowej, model urządzenia z jego optyką, odmiany pierwotnych obiektywów oraz metoda wytwarzania podwójnej lunety. Odkrycie Petzvala bardzo rozwinęło przemysł fotograficzny. Pokazano też historyczne konstrukcje aparatów, niezwykłe aparaty detektywistyczne z mechanizmem wymiany płyt, wyjątkowy kieszonkowy aparat Krugenera w formie książki, pierwsze aparaty reporterskie i podróżne oraz urządzenia z początków stereografii. Jego odkrycie wpłynęło również na początki kinematografii. Prof. dr inż. Jozef Maximilián Petzval (1807–1891) był matematykiem, fizykiem i wynalazcą, współtwórcą nowoczesnej optyki i fotografii. Urodził się w Spišskej Belej w rodzinie nauczyciela pochodzenia morawskiego. Studiował w Instytucie Geometrii w Peszcie, gdzie w 1828 roku uzyskał dyplom inżyniera, a w 1832 roku doktorat na tamtejszym uniwersytecie. Od 1835 roku był tam profesorem zwyczajnym. W 1837 roku objął katedrę matematyki Uniwersytetu Wiedeńskiego, gdzie pracował do 1877 roku. Należy do najwybitniejszych europejskich naukowców XIX wieku. Jako pierwszy dokładnie obliczył konstrukcję obiektywów portretowych i krajobrazowych oraz odkrył prawa optyki stosowane do dziś. Po sfotografowaniu niewidocznej strony Księżyca nazwano jego imieniem krater koło bieguna południowego. Udoskonalił też optykę mikroskopów i teleskopów z czasów Galileusza, zaprojektował oświetlenie statków na Dunaju i zbudował przenośny reflektor o średnicy 1,3 m oświetlający obiekty do 2,7 km.