Budowę rzymskokatolickiego kościoła św. Antoniego Pustelnika rozpoczęto na wzgórzu, jak innych świątyń wznoszonych na Spiszu po połowie XIII wieku. Dawni i nowi mieszkańcy wyciągnęli z najazdów mongolskich w latach 1241–1242 naukę, że kościół na wzniesieniu może służyć za małą twierdzę. Nowi osadnicy zaczęli budować w latach 60. XIII wieku. Król Węgier Stefan V potwierdził w 1271 roku przywileje niemieckich osadników. Z pierwszej fazy pochodzą mury obwodowe nawy, łuk triumfalny z kwadratowym prezbiterium i portal zachodni. Prezbiterium ma sklepienie krzyżowe z ciężkimi prostokątnymi żebrami lekko ściętymi na krawędziach, typowymi dla rozpowszechniającego się wtedy stylu cystersko-burgundzkiego. Schodkowy portal zachodni ma wstawione okrągłe kolumienki i ciągły pas kapiteli; prawą stronę zdobi relief liści winorośli. Należy do późnego romanizmu. Dobrobyt miasteczka przyniósł w XIV wieku kolejną przebudowę. Prezbiterium powiększono do obecnej postaci, zamykając je pięcioma bokami ośmiokąta. Kamienne żebra sklepień mają wydłużony żłobkowany profil z wąską częścią środkową. Na zewnątrz cztery murowane przypory podtrzymują sklepienia. Smukłe gotyckie okna są ostrołukowe; wschodnie zachowało maswerk z motywem płatków. Fragment XIV-wiecznego malowidła na północnej ścianie prezbiterium przedstawia prawdopodobnie św. Antoniego Pustelnika. W tym samym murze znajduje się gotyckie kamienne sakramentarium. Za kutą kratą przypomina romańskie portale uskokowe. Ma schodkowe zwieńczenie i schematyczny relief cierpiącego Chrystusa, Męża Boleści, pośrodku. Konstrukcję pomalowano na czerwono i niebiesko. Większe prace wznowiono po wojnach husyckich podczas fali przebudów na Spiszu w pierwszej połowie XV wieku. Sklepienie nawy oparto na dwóch filarach, dzięki czemu sprawia ona wrażenie dwunawowej na wzór kościołów południowoczeskich. Sklepienia są proste krzyżowe, z odmienną formą we wschodniej części. Zworniki zdobią baranek, rozeta, gwiazda i krzyż. Po północnej stronie dodano kaplicę św. Walentego z czterema przęsłami sklepienia krzyżowego i czterema półkolistymi oknami. Jej sklepienia wspierają potężne zewnętrzne przypory. Nad całością dominuje wieża. Jej wygląd zmieniał się wielokrotnie, ostatnio w 1832 roku, gdy nadano jej neogotycki charakter. Wyposażenie kościoła jest równie cenne artystycznie i historycznie jak architektura. Dzisiejsze neogotyckie ołtarze zastąpiły osiem pierwotnych gotyckich ołtarzy skrzydłowych. W pierwszej części dawnego kwadratowego prezbiterium zachowały się ławy patronackie z XVI wieku. Z niegdyś bogatej dekoracji rzeźbiarskiej i malarskiej zostało tylko kilka figur. Madonna z Dzieciątkiem z ostatniej dekady XV wieku, pierwotnie z ołtarza maryjnego, stoi w prezbiterium. Nieudana restauracja w XX wieku pozostawiła drewno bez polichromii. Na głównym neogotyckim ołtarzu stoją dziś dwie późnogotyckie figury św. Mikołaja i św. Antoniego Pustelnika. Wspólne cechy stylowe wskazują na wpływ warsztatu lewockiego około 1500 roku. Rzeźba Ukrzyżowanego Chrystusa z drugiej połowy XIV wieku na belce łuku triumfalnego należy do najważniejszych dzieł. To spokojny typ Ukrzyżowanego; krzyż ma formę Lignum vitae, Drzewa Życia. Jego ramiona kończyły niegdyś okrągłe symbole astralne czterech ewangelistów; zachował się tylko orzeł św. Jana u góry. Ręce Chrystusa są ruchome: podczas obrzędów wielkanocnych figurę składano w Grobie Pańskim z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Wnętrze zawiera brązową chrzcielnicę, jedną z 21 spiskich chrzcielnic ze słynnej średniowiecznej ludwisarni w Spišskej Novej Vsi. Egzemplarz z Spišskej Belej składa się z dwóch części; miedziana pokrywa w kształcie cyborium pochodzi z XVII wieku. Ważna jest także szafa organowa z warsztatu wybitnego XVII-wiecznego snycerza Pavla Grossa ze Spišskiej Soboty. W połowie XVIII wieku organy uzupełniono polichromowaną rzeźbą drewnianą. Wnętrze przebudowano w stylu barokowym w XVIII wieku, lecz późniejsze zmiany zakryły również te prace. Spiski malarz Jozef Hanula wykonał malowidła na ścianach nawy głównej.